มีคนเคยบอกว่า
การปล่อยเวลาให้ผ่านไปมันง่ายกว่า การจะหยุดเวลาเอาไว้
แต่ในบางครั้งการปล่อยให้เวลาผ่านไปมันยากกว่าเสียกว่า
การที่จะ"หยุดเวลาที่หัวใจต้องการเอาไว้"
หัวใจคนเราเต้นไปตามจังหวะของเวลา
แต่จังหวะของเวลาสำหรับคนเรากลับเดินไปตามความรู้สึกของหัวใจ
แม้ชีวิตจะเดินย่างก้าวสู่วันข้างหน้า
เดินไปตามเส้นของสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่ามนุษย์ ต้องเป็นไป
แต่สิ่งที่หัวใจต้องการกลับไม่มีอยู่เลยในวันข้างหน้า
มันอยู่ด้านหลังฉากบางๆ ถูกพันธนาการด้วยสิ่งที่เรียกว่าอดีต
ซึ่งที่จริงแล้วตัดออกเพียงง่ายดายด้วยคำว่า "ตัดใจ"
แต่มันกลับทรมาณยิ่งกว่าการถูกพันธนาการเอาไว้เสียอีก
ตราบใดที่หัวใจไม่ปลดปล่อยพันธนาการนี้ออกไป
จังหวะของเวลาและความรู้สึกของหัวใจก็จะไม่มีวันเดินไปพร้อมกัน
แม้บางครั้งต้องเอามือกุมหัวใจที่มีโซ่พันธนาการ
พร้อมกับน้ำตาและความเสียใจ และความรู้สึกท้อแท้เหลือเกิน
แต่ก็สามารถกลับมายิ้มเริ่งร่าเพราะว่าภายใต้โซ่นั้น
มีสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตอยู่ อยู่ภายในหัวใจดวงนั้นที่ถูก
พันธนาการเอาไว้
เฝ้ารอโดยหวังว่าสักวัน สิ่งที่อยู่ในหัวใจนั้นจะถูกปลดปล่อยออกมา
โดยกุญแจจากใครคนนั้น คนที่เคยพันธนาการมันเอาไว้
ไม่เคยโทษ ที่เค้าทิ้งหัวใจให้ถูกพันธนาการเอาไว้
ไม่เคยโกรธ ที่จะต้องยืนตรงนี้เพียงลำพัง
ขอเพียงแค่ได้มองจากตรงนี้ หลังฉากกั้นกับโซ่พันธนาการ
ยังได้เห็น ยังได้รู้ ว่าเค้าคนนั้น ยังคงอยู่สุขสบายดี
แม้บางทีเค้าจะมายืนอยู่ตรงหน้าฉากอันนั้น
แต่ก็ไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงออกมา ให้เค้าได้ยิน
หรือให้เค้ารู้สึกว่ามีใครคนนึงอยู่ใกล้ๆตัวเค้า
ขอเพียงแค่ว่าใดที่เค้าต้องการใครคนนึง
ขอให้เดินที่หน้าฉากตรงนี้แล้วตะโกนผ่านเข้ามา
ก็จะไม่ลังเลเลยที่จะแบกโซพันธนาการแล้วเดินผ่านฉากนั้นออกไปอยู่เป็นเพื่อนเค้า ในวันที่เค้าต้องการ
แม้เค้าคนนั้นจะโยนกุญแจที่สามารถปลดปล่อยโซ่พันธนาการนี้ ทิ้งไปแล้วก็ตาม...
English
